سوره‌ی حاقه

ٱلۡحَآقَّةُ ﴿١﴾

(روز رستاخیز) روزی است که مسلّماً واقع می‌شود

مَا ٱلۡحَآقَّةُ ﴿٢﴾

چه روز واقع شدنی

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحَآقَّةُ ﴿٣﴾

و تو چه می‌دانی آن روز واقع شدنی چیست؟

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلۡقَارِعَةِ ﴿٤﴾

قوم «ثمود» و «عاد» عذاب کوبنده الهی را انکار کردند (و نتیجه شومش را دیدند)

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهۡلِكُواْ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿٥﴾

امّا قوم «ثمود» با عذابی سرکش هلاک شدند

وَأَمَّا عَادࣱ فَأُهۡلِكُواْ بِرِيحࣲ صَرۡصَرٍ عَاتِيَةࣲ‏ ﴿٦﴾

و امّا قوم «عاد» با تندبادی طغیانگر و سرد و پرصدا به هلاکت رسیدند،

سَخَّرَهَا عَلَيۡهِمۡ سَبۡعَ لَيَالࣲ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومࣰ اۖ فَتَرَى ٱلۡقَوۡمَ فِيهَا صَرۡعَىٰ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٍ خَاوِيَةࣲ‏ ﴿٧﴾

(خداوند) این تندباد بنیان‌کن را هفت شب و هشت روز پی در پی بر آنها مسلّط ساخت، (و اگر آنجا بودی) می‌دیدی که آن قوم همچون تنه‌های پوسیده و تو خالی درختان نخل در میان این تند باد روی زمین افتاده و هلاک شده‌اند

فَهَلۡ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةࣲ‏ ﴿٨﴾

آیا کسی از آنها را باقی می‌بینی؟

وَجَآءَ فِرۡعَوۡنُ وَمَن قَبۡلَهُۥ وَٱلۡمُؤۡتَفِكَٰتُ بِٱلۡخَاطِئَةِ ﴿٩﴾

و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و همچنین اهل شهرهای زیر و رو شده [=قوم لوط] مرتکب گناهان بزرگ شدند،

فَعَصَوۡاْ رَسُولَ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَهُمۡ أَخۡذَةࣰ رَّابِيَةً ﴿١٠﴾

و با فرستاده پروردگارشان مخالفت کردند؛ و خداوند (نیز) آنها را به عذاب شدیدی گرفتار ساخت

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلۡمَآءُ حَمَلۡنَٰكُمۡ فِي ٱلۡجَارِيَةِ ﴿١١﴾

و هنگامی که آب طغیان کرد، ما شما را سوار بر کشتی کردیم،

لِنَجۡعَلَهَا لَكُمۡ تَذۡكِرَةࣰ وَتَعِيَهَآ أُذُنࣱ وَٰعِيَةࣱ‏ ﴿١٢﴾

تا آن را وسیله تذکّری برای شما قرار دهیم و گوشهای شنوا آن را دریابد و بفهمد

فَإِذَا نُفِخَ فِي ٱلصُّورِ نَفۡخَةࣱ وَٰحِدَةࣱ‏ ﴿١٣﴾

به محض اینکه یک بار در «صور» دمیده شود،

وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةࣰ وَٰحِدَةࣰ‏ ﴿١٤﴾

و زمین و کوه‌ها از جا برداشته شوند و یکباره در هم کوبیده و متلاشی گردند،

فَيَوۡمَئِذࣲ وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ ﴿١٥﴾

در آن روز «واقعه عظیم» روی می‌دهد،

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِيَ يَوۡمَئِذࣲ وَاهِيَةࣱ‏ ﴿١٦﴾

و آسمان از هم می‌شکافد و سست می‌گردد و فرومی‌ریزد

وَٱلۡمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرۡجَآئِهَاۚ وَيَحۡمِلُ عَرۡشَ رَبِّكَ فَوۡقَهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ ثَمَٰنِيَةࣱ‏ ﴿١٧﴾

فرشتگان در اطراف آسمان قرارمی‌گیرند (و برای انجام مأموریتها آماده می‌شوند)؛ و آن روز عرش پروردگارت را هشت فرشته بر فراز همه آنها حمل می‌کنند

يَوۡمَئِذࣲ تُعۡرَضُونَ لَا تَخۡفَىٰ مِنكُمۡ خَافِيَةࣱ‏ ﴿١٨﴾

در آن روز همگی به پیشگاه خدا عرضه می‌شوید و چیزی از کارهای شما پنهان نمی‌ماند

فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقۡرَءُواْ كِتَٰبِيَهۡ ﴿١٩﴾

پس کسی که نامه اعمالش را به دست راستش دهند (از شدّت شادی و مباهات) فریاد می‌زند که: «(ای اهل محشر!) نامه اعمال مرا بگیرید و بخوانید

إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَٰقٍ حِسَابِيَهۡ ﴿٢٠﴾

من یقین داشتم که (قیامتی در کار است و) به حساب اعمالم می‌رسم!»

فَهُوَ فِي عِيشَةࣲ رَّاضِيَةࣲ‏ ﴿٢١﴾

او در یک زندگی (کاملاً) رضایتبخش قرار خواهد داشت،

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةࣲ‏ ﴿٢٢﴾

در بهشتی عالی،

قُطُوفُهَا دَانِيَةࣱ‏ ﴿٢٣﴾

که میوه هایش در دسترس است

كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ هَنِيٓـَٔۢا بِمَآ أَسۡلَفۡتُمۡ فِي ٱلۡأَيَّامِ ٱلۡخَالِيَةِ ﴿٢٤﴾

(و به آنان گفته می‌شود:) بخورید و بیاشامید گوارا در برابر اعمالی که در ایّام گذشته انجام دادید

وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُوتَ كِتَٰبِيَهۡ ﴿٢٥﴾

امّا کسی که نامه اعمالش را به دست چپش بدهند می‌گوید: «ای کاش هرگز نامه اعمالم را به من نمی‌دادند

وَلَمۡ أَدۡرِ مَا حِسَابِيَهۡ ﴿٢٦﴾

و نمی‌دانستم حساب من چیست

يَٰلَيۡتَهَا كَانَتِ ٱلۡقَاضِيَةَ ﴿٢٧﴾

ای کاش مرگم فرا می‌رسید

مَآ أَغۡنَىٰ عَنِّي مَالِيَهۡۜ ﴿٢٨﴾

مال و ثروتم هرگز مرا بی‌نیاز نکرد،

هَلَكَ عَنِّي سُلۡطَٰنِيَهۡ ﴿٢٩﴾

قدرت من نیز از دست رفت!»

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾

او را بگیرید و دربند و زنجیرش کنید

ثُمَّ ٱلۡجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾

سپس او را در دوزخ بیفکنید

ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةࣲ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعࣰ ا فَٱسۡلُكُوهُ ﴿٣٢﴾

بعد او را به زنجیری که هفتاد ذراع است ببندید؛

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿٣٣﴾

چرا که او هرگز به خداوند بزرگ ایمان نمی‌آورد،

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿٣٤﴾

و هرگز مردم را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌نمود؛

فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمࣱ‏ ﴿٣٥﴾

از این رو امروز هم در اینجا یار مهربانی ندارد،

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِينࣲ‏ ﴿٣٦﴾

و نه طعامی، جز از چرک و خون

لَّا يَأۡكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلۡخَٰطِـُٔونَ ﴿٣٧﴾

غذایی که جز خطاکاران آن را نمی‌خورند

فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَا تُبۡصِرُونَ ﴿٣٨﴾

سوگند به آنچه می‌بینید،

وَمَا لَا تُبۡصِرُونَ ﴿٣٩﴾

و آنچه نمی‌بینید،

إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولࣲ كَرِيمࣲ‏ ﴿٤٠﴾

که این قرآن گفتار رسول بزرگواری است،

وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرࣲۚ قَلِيلࣰ ا مَّا تُؤۡمِنُونَ ﴿٤١﴾

و گفته شاعری نیست، امّا کمتر ایمان می‌آورید

وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنࣲۚ قَلِيلࣰ ا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿٤٢﴾

و نه گفته کاهنی، هر چند کمتر متذکّر می‌شوید

تَنزِيلࣱ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿٤٣﴾

کلامی است که از سوی پروردگار عالمیان نازل شده است

وَلَوۡ تَقَوَّلَ عَلَيۡنَا بَعۡضَ ٱلۡأَقَاوِيلِ ﴿٤٤﴾

اگر او سخنی دروغ بر ما می‌بست،

لَأَخَذۡنَا مِنۡهُ بِٱلۡيَمِينِ ﴿٤٥﴾

ما او را با قدرت می‌گرفتیم،

ثُمَّ لَقَطَعۡنَا مِنۡهُ ٱلۡوَتِينَ ﴿٤٦﴾

سپس رگ قلبش را قطع می‌کردیم،

فَمَا مِنكُم مِّنۡ أَحَدٍ عَنۡهُ حَٰجِزِينَ ﴿٤٧﴾

و هیچ کس از شما نمی‌توانست از (مجازات) او مانع شود

وَإِنَّهُۥ لَتَذۡكِرَةࣱ لِّلۡمُتَّقِينَ ﴿٤٨﴾

و آن مسلّماً تذکری برای پرهیزگاران است

وَإِنَّا لَنَعۡلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿٤٩﴾

و ما می‌دانیم که بعضی از شما (آن را) تکذیب می‌کنید

وَإِنَّهُۥ لَحَسۡرَةٌ عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ ﴿٥٠﴾

و آن مایه حسرت کافران است

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلۡيَقِينِ ﴿٥١﴾

و آن یقین خالص است

فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ ﴿٥٢﴾

حال که چنین است به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی