سوره‌ی قارعه

ٱلۡقَارِعَةُ ﴿١﴾

آن حادثه کوبنده،

مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿٢﴾

و چه حادثه کوبنده‌ای

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡقَارِعَةُ ﴿٣﴾

و تو چه می‌دانی که حادثه کوبنده چیست؟! (آن حادثه همان روز قیامت است)

يَوۡمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلۡفَرَاشِ ٱلۡمَبۡثُوثِ ﴿٤﴾

روزی که مردم مانند پروانه‌های پراکنده خواهند بود،

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ ٱلۡمَنفُوشِ ﴿٥﴾

و کوه‌ها مانند پشم رنگین حلاّجی‌شده می‌گردد

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٦﴾

امّا کسی که (در آن روز) ترازوهای اعمالش سنگین است،

فَهُوَ فِي عِيشَةࣲ رَّاضِيَةࣲ‏ ﴿٧﴾

در یک زندگی خشنودکننده خواهد بود

وَأَمَّا مَنۡ خَفَّتۡ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٨﴾

و امّا کسی که ترازوهایش سبک است،

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةࣱ‏ ﴿٩﴾

پناهگاهش «هاویه» [= دوزخ‌] است

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا هِيَهۡ ﴿١٠﴾

و تو چه می‌دانی «هاویه» چیست؟

نَارٌ حَامِيَةُۢ ﴿١١﴾

آتشی است سوزان