خطبه ۱۴۱: درباره نهی از غیبت
خطبهها
متن عربی
۱۴۱- و من كلام له ( عليه السلام ) > في النهي عن سماع الغيبة و في الفرق بين الحق و الباطل < أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ عَرَفَ مِنْ أَخِيهِ وَثِيقَةَ دِينٍ وَ سَدَادَ طَرِيقٍ فَلَا يَسْمَعَنَّ فِيهِ أَقَاوِيلَ الرِّجَالِ أَمَا إِنَّهُ قَدْ يَرْمِي الرَّامِي وَ تُخْطِئُ السِّهَامُ وَ يُحِيلُ الْكَلَامُ وَ بَاطِلُ ذَلِكَ يَبُورُ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ وَ شَهِيدٌ أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ إِلَّا أَرْبَعُ أَصَابِعَ . >فسُئل ( عليه السلام ) عن معني قوله هذا فجمع أصابعه و وضعها بين أذنه و عينه ، ثم قال :< الْبَاطِلُ أَنْ تَقُولَ سَمِعْتُ وَ الْحَقُّ أَنْ تَقُولَ رَأَيْتُ .
ترجمهی فارسی
خطبه ۱۴۱-درباره نهي از غيبت پرهيز از شنيدن غيبت اي مردم! آن كس كه از برادرش اطمينان و استقامت در دين، و درستي راه و رسم را سراغ دارد، بايد به گفته مردم درباره او گوش ندهد، آگاه باشيد! گاهي تيرانداز، تير افكند و تيرها به خطا مي رود، سخن نيز چنين است، درباره كسي چيزي مي گويند كه واقعيت ندارد و گفتار باطل تباه شدني است، و خدا شنوا و گواه است، بدانيد كه ميان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نيست. شناخت حق و باطل (پرسيدند، معناي آن چيست؟ امام (ع) انگشتان خود را ميان چشم و گوش گذاشت و فرمود) باطل آن است كه بگويي شنيدم، و حق آن است كه بگويي ديدم.
ترجمهی انگلیسی
Soon after me there would be put on you a man with a broad mouth and a big belly. He would swallow whatever he gets and would crave for what he does not get. You should kill him but " I know " you would not kill him. He would command you to abuse me and to renounce me. As for abusing, you do abuse me because that would mean purification for me and salvation for you. As regards renunciation, you should not renounce me because I have been born on the natural religion " Islam " and was foremost in " accepting " it as well as in Hijrah " migrating from Mecca to Medina ".
منبع: نهجالبلاغه (گردآوری سید رضی)
