خطبه ۳۹: نکوهش یاران و دعوت به جهاد
خطبهها
متن عربی
۳۹- و من خطبة له ( عليه السلام ) > خطبها عند علمه بغزوة النعمان بن بشير صاحب معاوية لعين التمر، و فيها يبدي عذره، و يستنهض الناس لنصرته< مُنِيتُ بِمَنْ لَا يُطِيعُ إِذَا أَمَرْتُ وَ لَا يُجِيبُ إِذَا دَعَوْتُ لَا أَبَا لَكُمْ مَا تَنْتَظِرُونَ بِنَصْرِكُمْ رَبَّكُمْ أَ مَا دِينٌ يَجْمَعُكُمْ وَ لَا حَمِيَّةَ تُحْمِشُكُمْ أَقُومُ فِيكُمْ مُسْتَصْرِخاً وَ أُنَادِيكُمْ مُتَغَوِّثاً فَلَا تَسْمَعُونَ لِي قَوْلًا وَ لَا تُطِيعُونَ لِي أَمْراً حَتَّي تَكَشَّفَ الْأُمُورُ عَنْ عَوَاقِبِ الْمَسَاءَةِ فَمَا يُدْرَكُ بِكُمْ ثَارٌ وَ لَا يُبْلَغُ بِكُمْ مَرَامٌ دَعَوْتُكُمْ إِلَي نَصْرِ إِخْوَانِكُمْ فَجَرْجَرْتُمْ جَرْجَرَةَ الْجَمَلِ الْأَسَرِّ وَ تَثَاقَلْتُمْ تَثَاقُلَ النِّضْوِ الْأَدْبَرِ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ مِنْكُمْ جُنَيْدٌ مُتَذَائِبٌ ضَعِيفٌ كَأَنَّما يُساقُونَ إِلَي الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ . # قال السيد الشريف : أقول ، قوله ( عليه السلام ) " متذائب " أي مضطرب من قولهم تذاءبت الريح أي اضطرب هبوبها و منه سمي الذئب ذئبا لاضطراب مشيته .#
ترجمهی فارسی
خطبه۳۹-نكوهش ياران نكوهش كوفيان گرفتار كساني شدم كه چون امر مي كنم فرمان نمي برند، و چون آنها را فرا مي خوانم اجابت نمي كنند. اي مردم بي اصل و ريشه، در ياري پروردگارتان براي چه در انتظاريد؟ آيا ديني نداريد كه شما را گرد آورد؟ و يا غيرتي كه شما را به خشم وادارد؟ علل شكست و نابودي كوفيان در ميان شما بپا خاسته فرياد مي كشم، و عاجزانه از شما ياري مي خواهم، اما به سخنان من گوش نمي سپاريد، و فرمان مرا اطاعت نمي كنيد، تا آن كه پيامدهاي ناگوار آشكار شد، نه با شما مي توان انتقام خوني را گرفت، و نه با كمك شما مي توان به هدف رسيد. شما را به ياري برادرانتان مي خوانم، مانند شتري كه از درد بنالد، ناله و فرياد سرمي دهيد، و يا همانند حيواني كه پشت آن زخم باشد، حركتي نمي كنيد، تنها گروه اندكي به سوي من آمدند كه آنها نيز ناتوان و مضطرب بودند، گويا آنها را به سوي مرگ مي كشانند، و مرگ را با چشمانشان مي نگرند.
ترجمهی انگلیسی
I praise Allah for whatever matter He ordained and whatever action He destines, and for my trial with you, O Group of people who do not obey when I order and do not respond when I call you! If you are at ease you engage in (conceited) conversation, but if you are faced with battle you show weakness. If people agree on one imam you taunt each other. If you are faced with an arduous matter you turn away from it. May others have no father (woe to your enemy!) what are you waiting for, in the matter of your assistance and for fighting for your rights ? For you there is either death or disgrace. By Allah, if my day (of death) comes, and it is sure to come, it will cause separation between me and you, although I am sick of your company and feel lonely with you. May Allah deal with you! Is there no religion which may unite you nor sense of shamefulness that may sharpen you ? Is it not strange that Mu`awiyah calls out to some rude low people and they follow him without any support or grant, but when I call you, although you are the successors of Islam and the (worthy) survivors of the people, with support and distributed grants you scatter away from me and appose me ? Indeed, there is nothing between me to you which I like and you also like it, or with which I am angry and you may also unite against it. What I love most is death. I have taught you the Qur'an, clarified to you arguments, apprised you of what you were ignorant and made you swallow what you were spitting out. Even a blind man would have been able to see, and he who was sleeping would have been awakened. How ignorant of Allah is their leader Mu`awiyah and their instructor Ibn al-Nabighah.
منبع: نهجالبلاغه (گردآوری سید رضی)
