حکمت ۲۷۱
حکمت‌ها
متن عربی
۲۷۱- رُوِيَ أَنَّهُ ( عليه السلام ) رُفِعَ إِلَيْهِ رَجُلَانِ سَرَقَا مِنْ مَالِ اللَّهِ أَحَدُهُمَا عَبْدٌ مِنْ مَالِ اللَّهِ وَ الْآخَرُ مِنْ عُرُوضِ النَّاسِ . فَقَالَ ( عليه السلام ) : أَمَّا هَذَا فَهُوَ مِنْ مَالِ اللَّهِ وَ لَا حَدَّ عَلَيْهِ مَالُ اللَّهِ أَكَلَ بَعْضُهُ بَعْضاً ، وَ أَمَّا الْآخَرُ فَعَلَيْهِ الْحَدُّ الشَّدِيدُ فَقَطَعَ يَدَهُ
ترجمه‌ی فارسی
و درود خدا بر او فرمود: (دو نفر دزد را خدمت امام آوردند كه از بيت المال دزديدند، يكي برده مردم و ديگري برده اي جزو بيت المال بود، امام فرمود:) برده اي كه از بيت المال است حدي بر او نيست، زيرا مال خدا مقداري از مال خدا را خورده است، اما ديگري بايد حد دزدي با شدت بر او اجرا گردد. (سپس دست او را بريد.)
ترجمه‌ی انگلیسی
It is related that two persons were brought to Amir al-Mu'minin, peace be upon him. They had committed theft of public property. One of them was a slave purchased from public money and the other had been purchased by someone among the people. Then Amir al-Mu'minin said : As for this one who is the property of public money, there is no punishment for him for it means one property of Allah having taken another property of Allah. As for the other, he should get the punishment. Consequently, his hand was cut.
منبع: نهج‌البلاغه (گردآوری سید رضی)